کوروششناسی

پرسش یکی از کاربران وبلاگ کوروششناسی: شما فقط کوروش رو قبول دارین؟؟؟ یعنی امامان رو قبول ندارین؟؟ آخه جدیدا بعضیا میگن ماها اریایی هستیم عربپرست نیستیم!پاسخ: قبول داشتن کوروش و قبول داشتن امامان تضادی با هم ندارد. چرا باید اینها را در برابر هم تعریف کنیم که پذیرش یکی برابر با نپذیرفتن دیگری باشد. مردم ایران اسلام را پذیرفتند، اما نمیخواستند بردهی عربها باشند (همانهایی که نیم قرن پس از درگذشت پیامبر اسلام، نوهی او را تکهتکه کردند). ایرانیان برای آزادی خود کوشیدند و خون دادند و شعارشان هم برابری و برادری بود که پیام اسلام بود.عرب هم انسانی است مانند ما. عرب میتواند خوب باشد میتواند بد کوروششناسی...ادامه مطلب

کوروششناسی...

کرزوس پادشاه لیدیا که اشغال قلمرو مادها را در سر داشت، به نبرد با کوروش برخواست. او از قومهای دیگر برای رویارویی با کوروش کمک خواست. به گزارش گزنوفون، فرعون مصر گروهی از سربازان زبدهی خود را به یاری کرزوس فرستاد. هنگام نبرد، بسیاری از سربازان قومهای دیگر از میدان گریختند. اما سربازان مصری در نبرد پافشاری کردند و دستهای بزرگ از سربازان کوروش را به عقبنشینی واداشتند.در این میان کوروش از راه رسید و از وضع سربازان خود که به سبب دلاوری مصریان از پیشروی بازمانده بودند، در اندیشه شد. او بیدرنگ به چاره پرداخت و بیآنکه مصریان پی ببرند، با سرعت به عقب سپاه آنها حمله کرد و شمار بسیاری را از دم کوروششناسی...ادامه مطلب

دشت پنهاور پر شده بود از اسب و سرباز و ارابه و جنگ تن به تن و گریز. نبرد در همه جا به سود سربازان کوروش پیش میرفت. فقط مصریان در گوشهای همچنان پایداری میکردند. آنها که از هر کمکی دور مانده بودند با سپرهای پهن از جان خود دفاع میکردند. کوروش دلاوری و پایداری آنها را ستود و دلش به حال آنها سوخت که این چنین خود را نه در راه میهن که برای کرزوس به کشتن میدهند.آنگاه کوروش فرمان داد تا سربازانش از حمله دست بکشند و از نبرد دوری کنند. سپس جارچیان به فرمان کوروش چنین فریاد برآوردند که آیا سربازان مصری گرفتارشده میخواهند همچنان برای بیغیرتهایی که آنها را رها کرده و از میدان نبرد گریختهاند، کوروششناسی...ادامه مطلب

سربازان داریوش بزرگ (486-521 پیش از میلاد) نوعی نان پهن را روی سپرهای خود میپختند و روی آن را با پنیر و خرما میپوشاندند. یونانیها پختن چنین نانهایی را از ایرانیان آموختند. این نان از یونان به روم رفت و در جنوب ایتالیا معمول شد. سیصد سال پیش از میلاد، یک تاریخ نگار رومی در کتاب تاریخ خود نوشت: «گردی پهنی از خمیر که با روغن زیتون، سبزی و عسل پوشیده شده و روی سنگ پخته میشود.»پیتزا از روم به جنوب ایتالیا راه یافت، اما تا مدتها آن را غذای فقیران مینامیدند. تا این که در 1889م یک آشپز درباری به نام رافایل اسپوزیتو، پنیر و گوجهفرنگی را در ترکیب پیتزا وارد کرد، ملکه مارگریتا بسیار خوشش آمد و کوروششناسی...ادامه مطلب